Αρχείο για Δεκέμβριος, 2011

Ο Μπένι φτιάχνει τσεκούρι | Ο Δεξιός. Διαδικτυακή δεξιά ενημέρωση..

Οι φωτογραφίες του Μάκη Βορίδη με το αυτοσχέδιο τσεκούρι είχαν δοθεί στην δημοσιότητα πριν πάρα πολλά χρόνια από τον «Ιό» της Ελευθεροτυπίας. Τραγική ειρωνία, που οι καρποί των κόπων της εθνομηδενιστικής δημοσιογραφικής ελίτ εμφανίζονται την ίδια στιγμή που το έντυπο στο οποίο βρήκαν επί έτη βήμα για να διαβάλλουν όποιον δεν συμμορφώνεται στις ιδεοληψίες τους κλείνει.

Μιλώντας για καρπούς, δεν μιλώ βέβαια για την αποτελεσματικότητα των αόκνων προσπαθειών τους αλλά για ακριβώς το αντίθετο. Όλα αυτά τα χρόνια ο «Ιός» και οι όμοιοί του δεν έχαναν ευκαιρία να δείξουν τα τσεκούρια, να μιλήσουν για τους «κακούς φασίστες» και να καταδείξουν το «αυγό του φειδιού». Τώρα που η «παρακαταθήκη» τους φιλοξενήθηκε μέχρι και από έντυπα με διεθνή εμβέλεια και εγνωσμένου κύρους, όπως η γερμανική ταμπλόιντ «Bild», ο Βορίδης έγινε υπουργός. Μάλλον, για να είμαι πιο σωστός, έπρεπε να γίνει υπουργός ο Βορίδης για να αξιοποιηθεί η «candid camera» του «Ιού». Κρίμα τα λεφτουδάκια του Τεγόπουλου, που έπεφταν αδρά στο κυνήγι μαγισσών της θρυλικής τετράδας.

Πάντως, ο «Ιός» δεν είχε μπει ποτέ στον κόπο να ρωτήσει τον Βορίδη για αυτό. Αυτοί που το ‘καναν πήραν μια απάντηση, που με επιεική τρόπο περιέγραφε το καθεστώς στα πανεπιστήμια της εποχής εκείνης. Κι αν δεν το περιέγραψε επαρκώς ο Βορίδης, σίγουρα η μεγαλειότης του, ο υπουργός των οικονομικών μπόρεσε να μας το δείξει σε διασκευασμένη απόδοση εντός του υπουργικού συμβουλίου. «Πρόσεχε πώς μιλάς!» είπε ο κύριος Βενιζέλος και η απάντηση γνωστή. Πίσω απ’ την φράση θα μπορούσαμε εύκολα να διαβάσουμε και το «εδώ εσύ δεν θα μιλάς», το οποίο ο κ. Βενιζέλος ως ακαδημαϊκός, αν δεν το είπε, σίγουρα το άκουσε πολλές φορές και το επέτρεψε στα πανεπιστήμια που δίδαξε.

Αυτό το «εδώ εσύ δεν θα μιλάς» ήταν που ο Μάκης Βορίδης, όπως και πολλοί άλλοι συναγωνιστές δεν ήθελαν να αποδεχθούν στα πανεπιστήμια της δεκαετίας του ’80, όταν τολμούσαν να φωνάξουν για την Βόρειο Ήπειρο, για την πατρίδα και για το έθνος. Και μετά το «εδώ εσύ δεν θα μιλάς», καθώς περνούσαν τα χρόνια, ήρθε το « εδώ (δηλ. στα Εξάρχεια) εσύ δεν θα πουλάς… βιβλία». Φράση που εννοήθηκε με τους εμπρησμούς, δεκάδες εμπρησμούς που υπέστησαν και υφίστανται μέχρι και σήμερα ο Γιάννης Γιαννάκενας, ο Άδωνις Γεωργιάδης, ο Γιάννης Σχοινάς και πολλοί άλλοι. Πολλοί άλλοι, που συνέχισαν να τολμούν να μιλούν και να πουλούν, την ώρα που κανένας από όλους αυτούς τους δημοκράτες… δεν μιλούσε.

Οι λίγοι που τα ήξεραν όλα αυτά – σιγά μην τα ‘χαν παίξει και οι ειδήσεις – δεν εξεπλάγησαν από το «θα μιλάω όπως θέλω» του Μάκη Βορίδη. Εξίσου, δεν εξεπλάγησαν και για το γεγονός ότι την ώρα που ο μεγαλειότατος έκανε συστάσεις στον «άτακτο» Βορίδη, οι «δικοί μας», οι «δεξιοί» σιγούσαν φρόνημα. Δεν εξεπλάγησαν, διότι δεν ξεχνούν ποιος επεδίωξε κάποτε την διαγραφή του Βορίδη από την Νομική. Λες και η οικογένεια και ο γάμος δεν είναι θεμέλιοι λίθοι για την κοινωνία και γι’ αυτούς και για την δεξιά. Λες και η ενίσχυση της λαθρομετανάστευσης μέσω της μετατροπής της δουλεμπορίας από κακούργημα σε πλημμέλημα δεν είναι κάτι αντίθετο στην ατζέντα του «υπερπατριώτη» Αντώνη Σαμαρά. Μούγκα στην στρούγκα όλοι.

Όμως το υπουργικό συμβούλιο δεν είναι αμφιθέατρο. Και ο Μάκης Βορίδης δεν είναι πια φοιτητής ούτε συμφοιτητής του Ευάγγελου Βενιζέλου. Είναι πια πολύ αργά, τόσο για τον κύριο Μπένι όσο και για όσους συμμορφώνονται αμετανόητοι εδώ και χρόνια στα «πρόσεχε πώς μιλάς!». Το μόνιμο χαμόγελο του Μάκη Βορίδη και η έκφραση αλλόφρονος που έχει εγκατασταθεί διά παντός στο πρόσωπο του υπουργού Οικονομικών μαρτυρούν το επόμενο βήμα του κ. Βενιζέλου: Να φτιάξει κι αυτός ένα τσεκούρι…

Προχώρα Μπένι, τα υπόλοιπα θα ‘ρθουν μόνα τους.

Την εβδομάδα που πέρασε ο Μάκης Βορίδης πέτυχε μονομιάς πολλαπλά κτυπήματα, μονοπωλώντας για άλλη μια φορά το πολιτικό ενδιαφέρον. Τα κτυπήματα αυτά ήταν προς πάσα κατεύθυνση, ακόμη και εναντίον κάποιων ασπόνδων υποστηρικτών του.

Με την δήλωσή του, «δεν υπάρχει κανένα νομοσχέδιο Ραγκούση», λίγο μετά την συνάντησή του με την Τρόικα και αφού είχε προειδοποιήσει ότι εάν συνεχίσει να πιέζεται από τους δανειστές και από συγκεκριμένα πολιτικά κέντρα ώστε να αποδεχθεί το νομοσχέδιο που είχε εκπονήσει ο προκάτοχός του θα επαραιτείτο, δεν προσέβαλε μονάχα το υπερ-εγώ του Ραγκούση. Προ παντός, έδειξε ότι το μνημόνιο είναι ένα απλό κείμενο και ότι μια σωστή διακυβέρνηση θα προϋπέθετε πρώτ’ απ’ όλα να έχει αναγνωσθεί. Όσοι παρέστησαν στην συζήτηση που έγινε με τον Ματίας Μορς της Τρόικα, θα έχουν να λένε ότι συμμετείχαν στην πρώτη πραγματική διαπραγμάτευση. Μια διαπραγμάτευση όχι ως προς τους ήδη υπογεγραμμένους όρους του μνημονίου, αλλά ως προς την ερμηνία και την εφαρμογή τους. Αυτό δηλαδή που εδώ και δύο χρόνια, προφανώς δεν έχει γίνει ποτέ.

Γιατί όμως να μην έχει γίνει; Μπορεί κανείς μόνον να υποθέσει. Ιδεοληψίες και κρυφά συμφέροντα, θα μπορούσε να εικάσει κανείς. Ανικανότητα και ανεπάρκεια, επίσης. Λύσεις του ποδαριού, με μόνιμη πρόφαση το μνημόνιο και την ανένδοτη και κακιά Τρόικα. Το βέβαιο είναι, ότι η θερινή τουριστική περίοδος είχε δεχθεί ένα βαρύ πλήγμα από το μέτωπο που άνοιξε ο Ραγκούσης με τους ταξιτζήδες, χωρίς πραγματικά η εξέλιξη αυτή να επιτάσσεται από τους όρους των συμφωνιών μας με τους δανειστές μας. Κι αν η Τρόικα από ένα σημείο και μετά είχε σκυλιάσει, καθώς είχε υποχωρήσει στις ανεξήγητες πιέσεις του Ραγκούση, να που εξίσου εύκολα μπορούσε και να υποχωρήσει, φεύγοντας από το Υποδομών, χωρίς το πόνημα του τέως υπουργού Υποδομών στα χέρια της και αφήνοντας τον Βορίδη να θριαμβολογεί ότι θα κάνει δικό του νομοσχέδιο για τα ταξί.

Η πράξη αυτή όμως πείραξε και την φιλελεύθερη πτέρυγα των υποστηρικτών Βορίδη. Εκείνους που στο άκουσμα του «λιγότερου κράτους», που ανέκαθεν ευαγγελιζόταν ο Βορίδης, εκστασιάζονταν και θεωρούσαν ότι εννοεί «καθόλου κράτος».  Να όμως που όταν αυτοπροσδιοριζόταν ως «εθνικοφιλελεύθερος» δεν εννοούσε νεοφιλελεύθερος ούτε απλά φιλελεύθερος. Πρέπει να είχε κάτι άλλο στο μυαλό του, μια χρυσή τομή ίσως, ανάμεσα στον άκρατο φιλελευθερισμό και τον χρεοκοπημένο κρατισμό της μεταπολιτεύσεως. Κάτι ανάμεσα στον εθνομηδενιστικό και νεοταξικό νεοφιλελευθερισμό και τον παρωχημένο εθνικοσοσιαλισμό, στον οποίον είναι της μόδας πολλοί πατριώτες να καταφεύγουν, χωρίς καν να έχουν διαβάσει τι σημαίνει.

Ο άνθρωπος δεν έχει πει την τελευταία του κουβέντα για τα ταξί. Μέχρι στιγμής έχει απλά δηλώσει ότι είναι πιο κοντά στον νόμο Ρέππα, επαναλαμβάνοντας ωστόσο, ότι δεν μιλά για πληθυσμιακά κριτήρια, αλλά για ορθολογικά και περιβαλλοντικά. Κι όμως, με μεγάλη ευκολία έσπευσαν κάποιοι να του καταλογίσουν λαϊκισμό, ξεχνώντας ότι η αντίθεση στον νόμο Ραγκούση είχε εκφραστεί πολύ νωρίτερα από το ΛΑ.Ο.Σ. και την κοινοβουλευτική του ομάδα. Αν ήθελε δε να λαϊκίσει, αντί της υποτιθεμένης εξυπηρετήσεως της κίτρινης συντεχνίας, δεν θα ‘ταν πιο εύκολο – το ‘ξανάπαμε – να ικανοποιήσει το δίκαιο αίτημα για μείωση των διοδίων ή τουλάχιστον να μην βγει στα ίσα και να πει ότι δεν είναι αυτό το ζητούμενο; Ομοίως, θα είχε λόγο να δηλώσει ότι οι απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων δεν είναι γι’ αυτόν ταμπού;

Από την άλλη, να υπενθυμίσουμε ότι η κυβέρνηση Παπαδήμου καλείται να εφαρμόσει τις διατάξεις των πεσυμφωνημένων της 26ης Οκτωβρίου. Σίγουρα, η καθολική απελευθέρωση του επαγγέλματος των ταξί δεν είναι ένα από αυτά. Αναρωτιέμαι δε, οι εκατό ημέρες προ των εκλογών – γίναν ήδη εβδομήντα – θα αρκούσαν για οποιονδήποτε άλλο να μαζέψει τα κομμάτια του από μία μετωπική σύγκρουση, σαν κι αυτήν που ανάγκασε το περασμένο καλοκαίρι τον Ραγκούση να αλλάξει όροφο στο υπουργείο του (ήταν στο ισόγειο) και να βάλει αλεξίσφαιρα παράθυρα;

Ο Μάκης Βορίδης απάντησε, απαντά και θα απαντήσει και στο αμέσως επόμενο διάστημα σε όσους τον επικρίνουν. Σε όσους τον κατηγορούν ότι απαρνήθηκε το παρελθόν του, το ίδιο του το παρελθόν είναι η απάντηση, καθώς κάθε άλλο παρά καιροσκοπισμό μαρτυρά. Σε όσους πίστεψαν ότι βρέθηκε ο οδοστρωτήρας που θα ισοπεδώσει αδιακρίτως το ελληνικό κράτος απάντησε με τις ορθολογικές παρεμβάσεις του για την εφερδρεία. Σ’ εκείνους που τον κατηγόρησαν με τις γνωστές ταμπέλλες του παρελθόντος που οι αρχαιότεροι όμοιοί τους είχαν αυθαιρέτως τοποθετήσει, απάντησε με τις ανοικτές θύρες του υπουργείου προς όλους τους συνδικαλιστές, ανεξαρτήτως πεποιθήσεων και καταβολών. Σ’ εκείνους δε που βιάστηκαν να μας προκαταλάβουν με την μεγαλοαστική του καταγωγή, θα απαντήσει σύντομα με μία σολωμόντια λύση για τα ταξί.

Έχουμε ξεχάσει ίσως ότι πέραν των δοκιμασμένων λύσεων και συνταγών, πέραν των ιδεολογιών και των μανιφέστων, υπάρχει η δημιουργικότητα και το καινούριο. Είναι η αποτελεσματική πολιτική σε δύσκολα περιβάλλοντα, όπως το σημερινό. Γι’ αυτό άλλωστε η πολιτική χαρακτηρίζεται ως τέχνη – του εφικτού για πολλούς – διότι μπορεί να γεννά το νέο και την ελπίδα, μέσα από χρυσές τομές. Και, όπως πολύ εύστοχα έγραψε ο Ναπολέων Λιναρδάτος στο τελευταίο του άρθρο, «το παρελθόν του κ. Βορίδη είναι το βασικό του προτέρημα». Κι αυτό το παρελθόν, του «δικού του μοναχικού δρόμου», που του στέρησε την όποια υπουργοποίηση πολύ νωρίτερα κι από το 2007, γεννά όχι μόνον την ελπίδα, αλλά και την πεποίθηση ότι δεν είναι η καρέκλα, αλλά το έθνος και η πατρίδα του που τον ενδιαφέρουν, όπως ακριβώς δηλώνει.

Υ.Γ.: Όλως περιέργως, οι χειρότεροι επικριτές του είναι όσοι εδώ και δεκαετίες τον χλεύαζαν, κάνοντας επαναλαμβανόμενα εκπτώσεις στα λαμόγια που μας έφτασαν εδώ που μας έφτασαν. Μαζί μ’ αυτούς και κάποιοι που κάποτε, στο δρόμο για κάποιον ποδοσφαιρικό σύνδεσμο έπεσαν πάνω σε κάποια «ακτιβιστική οργάνωση» και προτίμησαν το καφριλίκι από το χουλιγκανιλίκι, γιατί το τελευταίο παίζει μόνο τις Κυριακές.

Η Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας – εντός ή εκτός εισαγωγικών – κλείνει έναν μήνα ζωής και αν μη τι άλλο ο Μάκης Βορίδης με την στάση που μέχρι τώρα έχει κρατήσει είναι ο «MVP» αυτών των πρώτων τριάντα ημερών. Με την ανακοίνωση δε του πρώτου του νομοσχεδίου, πέτυχε και το πρώτο του γκολ. Όχι γιατί τα νομοσχέδια λείπουν, αλλά γιατί το εν λόγω σχέδιο νόμου και δη οι διατάξεις που αφορούν την νομική πλαισίωση της αδειοδοτήσεως κεραιών της κινητής τηλεφωνίας βρισκόταν στα συρτάρια του υπουργείου του εδώ και συνολικά τέσσερα χρόνια, θέτοντας τρεις μεγάλους επενδυτές υπό την ομηρία τοπικών αρχόντων, οι οποίοι ψηφοθηρούσαν επικαλούμενοι ψευδώς την δημόσια υγεία και την προστασία του περιβάλλοντος.

Στο ίδιο μήκος κύματος δείχνει να κινείται και η υπόλοιπη ατζέντα του υπουργού, η οποία περιλαμβάνει την απελευθέρωση των ταξί με πληθυσμιακά κριτήρια, την επανενεργοποίηση των μεγάλων δημοσίων έργων, την παραλαβή επτά νέων σταθμών του ΜΕΤΡΟ και φυσικά την παρέμβασή του στο θέμα της οριζοντίου εφαρμογής του μέτρου της εργασιακής εφεδρείας στις δημόσιες συγκοινωνίες, η οποία θα επιφέρει τεράστιες συνέπειες, στερώντας αφενός τους πολίτες από το απαιτούμενο συγκοινωνιακό έργο και το ελληνικό δημόσιο από σημαντικά έσοδα. Η ταχεία και ορθολογική επίλυση των παραπάνω ζητημάτων είναι το μονοπάτι που ακολουθεί ο Μάκης Βορίδης, κι αυτό κρατώντας ανοικτές τις θύρες του υπουργείου του για ανοικτό διάλογο με συνδικαλιστές.

Εντός και εκτός της κυβερνήσεως

Την ίδια στιγμή, ο υπουργός καλείται να αντιμετωπίσει την τραβεστί πολιτική της Νέας Δημοκρατίας, η οποία παριστάνει τον τουρίστα μέσα στην κυβέρνηση, αλλά και τον πανικό που έχει δημιουργηθεί στις τάξεις του ΠΑΣΟΚ, ειδικά του βαθέως, το οποίο ανησυχεί για το επικοινωνιακό όφελος που εισπράττει ο Βορίδης, εις βάρος των προκατόχων του, αλλά και έναντι των λοιπών συμμετεχόντων στην κυβέρνηση. Η άνεση ωστόσο με την οποία αποκρούει τα κτυπήματα ο Μάκης Βορίδης έχει ξυπνήσει τις ορέξεις κάποιων για κτυπήματα κάτω απ’ τη μέση.

Έτσι προέκυψε και η ξαφνική πραιμούρα της Καθημερινής για το τζαμί στον Βοτανικό. Ανακάλυψαν λοιπόν στο Φάληρο ότι η ανέγερση του τζαμιού εξαρτάται από την υπογραφή του υπουργού του ΛΑ.Ο.Σ. και με προπαγανδιστική μαεστρία προσπαθούν αφενός να ξυπνήσουν τα αριστερά ένστικτα συμπολιτεύσεως και αντιπολιτεύσεως και αφετέρου να στρέψουν τους δεξιούς ψηφοφόρους εναντίον του Βορίδη, υπαινισσόμενοι ότι ο υπουργός θα υπογράψει τον διαγωνισμό για την ανάθεση της κατασκευής του έργου. Οι εμπνευστές αυτής της ιδέας βρήκαν άμεσα τον πρώτο συμπαίκτη στους παραληρηματικούς «μπλογκο-κρετίνους» και στους αριστεροδεξιούς περιθωριακούς σχιζοφρενείς, οι οποίοι περιορίστηκαν στο να διαβάσουν μόνον τον τίτλο του πρωτοσέλιδου άρθρου της Καθημερινής της 8ης Δεκεμβρίου, «Το τέμενος περιμένει μία ακόμα υπογραφή» και σπάσαν τα πληκτρολόγια.

Εντός και εκτός του μυαλού του Βορίδη

Το κερασάκι στην τούρτα το έβαλε ο Παντελής Μπουκάλας μια μέρα μετά, γράφοντας χαρακτηριστικά στην Καθημερινή: «…ο υπουργός μας, καλός στις τηλεστρεψοδικίες, μονολογεί τώρα ‘να πάω πίσω ντρέπομαι, να πάω εμπρός φοβάμαι’. Αν υπογράψει θα τον στολίσει η ακροδεξιά της ακροδεξιάς, αφήστε που μπορεί να τον διαγράψει το ίδιο του το κόμμα […]. Κι αν δεν υπογράψει, κάπως πρέπει να εξηγήσει την απόφασή του, έτσι που να μη φαίνεται ότι η στάση του απορρέει από τον πυρήνα των αντιλήψεών του: την ισλαμοφοβία, που συνυπάρχει με εβραιοφοβία, τις ορέξεις ξενηλασίας, τον σοβινισμό. […] Οπότε, ‘καθυστέρηση’, όπως στο ποδόσφαιρο. Ωσπου να λήξει η θητεία της κυβέρνησης και να αποφύγουμε το ποτήριον τούτο.»

Από την άλλη, οι κοπτόμενοι για τον ιδρώτα του λαού δημοσιογράφοι, μαζί με τους σοσιαλιστές του χαβιαριού και τους γραφικούς τηλε-ραδιοκαννιβάλους, σ’ ένα ρεσιτάλ λαϊκισμού πιέζουν τον Βορίδη για μειώσεις στα διόδια. Ο ίδιος, δεν «αποφεύγει το ποτήριον τούτο» και απαντά ότι δεν πάει σε διαπραγμάτευση με αυτό ως ζητούμενο. Δεν υπόσχεται, παρ’ ότι θα μπορούσε. Αντ’ αυτού, λέει ότι με την επανεκκίνηση των έργων στις εθνικές οδούς, θα βρουν δουλειά 15.000 άνεργοι, ενώ με την ολοκλήρωση των έργων θα υπάρξει μείωση του μεταφορικού κόστους για τις επιχειρήσεις και για τους πολίτες. Προφανώς, 15.000 δουλειές και η δυνατότητα γρήγορης, ασφαλούς και οικονομικότερης διακινήσεως αγαθών και προσώπων έχουν μικρότερη αξία από ένα ψίχουλο εκπτώσεως στα διόδια, το οποίο εύκολα θα μπορούσε να πετύχει ο υπουργός στις διαπραγματεύσεις του με τους εργολάβους.

Μια διαπραγμάτευση για την οποία τον εγκαλούν όλοι αυτοί οι «αγανακτισμένοι» φωστήρες, λες και ο Βορίδης έκλεισε τις συμφωνίες με την Siemens, λες και ο Βορίδης έφτιαξε τον Μπόμπολα και τον κάθε Μπόμπολα. Λες και ο Βορίδης είναι «ο γεννήτωρ της διαπλοκής»…

Προβλέψεις

Χωρίς μάλιστα να είμαι στο μυαλό κανενός, μπορώ πια να προβλέψω ότι σύντομα θα αρχίσουν οι κακιές γλώσσες να λένε ότι ο Μάκης Βορίδης τα «τσίμπησε» από την Siemens και γι’ αυτό προχώρησε σε συμφωνία μαζί της για την ολοκλήρωση των σταθμών του Μετρό. Είναι βέβαιο ότι θα δούμε τους ίδιους τιμητές των πάντων να γκρινιάζουν. Να γκρινιάζουν που τα λεφτά του ελληνικού λαού δεν θα συνεχίσουν να σαπίζουν κάτω από τους μποτιλιαρισμένους δρόμους της Αθήνας. Να γκρινιάζουν, που 160.000 άνθρωποι θα αποκτήσουν ξαφνικά την δυνατότητα γρήγορης και φθηνότερης μετάβασης στους προορισμούς τους. Να γκρινιάζουν που θα περιοριστεί η κίνηση των αυτοκινήτων στην πολύπαθη πρωτεύουσα. Να γκρινιάζουν ότι επτά περιοχές της Αθήνας θα αναβαθμιστούν. Να γκρινιάζουν που θα εξοικονομηθούν 180.000 ευρώ ημερησίως από τα εισητήρια που θα κόβονται στους νέους σταθμούς και να γκρινιάζουν που η Ελλάδα δεν θα κληθεί το καλοκαίρι να επιστρέψει 440 εκ. Ευρώ από τις συγχρηματοδοτήσεις της ΕΕ για το Μετρό.

***

Μπορεί να μην διαθέτω την ικανότητα του Παντελή Μπουκάλα να βρίσκεται στο μυαλό του Βορίδη, διατηρώ όμως την ικανότητα να διαβάζω και να ακούω. Αυτό που διάβασα στις 11/11 ήταν ότι η κυβέρνηση αυτή είναι μεταβατική και καλείται να εκπληρώσει τις αποφάσεις της 26ης Οκτωβρίου, οι οποίες σίγουρα δεν αφορούν την επιβάρυνση του κρατικού μας προϋπολογισμού με ένα ισλαμικό τέμενος. Επιπλέον, είχα την αίσθηση ότι σ’ αυτήν την κυβέρνηση συμμετέχει και η Νέα Δημοκρατία, ενώ χαιρετίστηκε και από την Δημοκρατική Αριστερά του κ. Κουβέλη, αλλά και από την Δημοκρατική Συμμαχία της κ. Μπακογιάννη, η οποία έχει βγάλει ρίζες τον τελευταίο καιρό στα στούντιο και στις στήλες του Ομίλου Αλαφούζου.

Επιτέλους, είναι καιρός να σταματήσουμε να επιτρέπουμε σε όλους αυτούς τους χαραμοφάηδες ή κρετίνους να υποτιμούν την νοημοσύνη μας. Όσοι γκρινιάζουν και επικρίνουν πρέπει να το κάνουν με ορθολογικά ή και ιδεολογικά επιχειρήματα και όχι με προπαγανδιστικά τεχνάσματα και προβοκάτσιες. Όσοι συμμετέχουν στην κυβέρνηση πρέπει να κυβερνούν και όχι να την υπονομεύουν. Όσοι έχουν αντίρρηση πρέπει να αντιπροτείνουν και όχι να επενδύουν στο τίποτα. Διότι, ας μην ξεχνάμε, το τίποτα και πολύ λιγότερο απ’ αυτό ήταν το προϊόν της μέχρι σήμερα «δουλειάς» των περισσοτέρων εξ’ αυτών και σίγουρα οι μοναδικές εξαιρέσεις είναι τα μέλη του ΛΑ.Ο.Σ. που συμμετέχουν στην κυβέρνηση και καλούνται να βγάλουν τα κάστανα απ’ τη φωτιά.

Τον περασμένο Μάρτιο, μαζί με κάποιους άλλους συναδέλφους από τον χώρο των επιχειρήσεων συστήσαμε μία ομάδα, τους «Ελεύθερους Επιχειρηματίες». Σκοπός μας ήταν να δημιουργήσουμε ένα ξεχωριστό δίκτυο στον χώρο του εργοδοτικού συνδικαλισμού, αδέσμευτο και ελεύθερο από μικροκομματικές μεθοδεύσεις. Κι αυτό, διότι δυστυχώς, βλέπαμε όλες τις μέχρι τότε τάσεις να υπηρετούν τυφλά κάποια κόμματα, συρόμενες ακόμη και σε επιλογές που τραυμάτιζαν την εικόνα του ελληνικού εργοδοτικού συνδικαλισμού.

Διότι η όποια σχέση με κόμματα και παρατάξεις θα μπορούσε να μην είναι απαραιτήτως κακή, αν δεν συνοδευόταν από μία παθητική αποδοχή και εκτέλεση εντολών, οι οποίες αποκλίνουν πλήρως από τα ίδια τα συμφέροντα των επιχειρήσεων. Μ’ άλλα λόγια, συστήσαμε αυτήν την ομάδα, διότι ακόμη κι αν κάποιοι από εμάς σχετίζονται με πολιτικούς σχηματισμούς, δεν θέλαμε να υπηρετούμε τις πολιτικές τους – εις ό,τι αφορά το εμπόριο – αλλά να τις υπαγορεύουμε και – γιατί όχι – να τις επιβάλλουμε, με γνώμονα πάντοτε τον ορθολογισμό που αποτελεί πηλώνα της σύγχρονης επιχειρηματικότητος.

Η ανακοίνωση της συμμετοχής μας στις εκλογές του Εμπορικού Συλλόγου Αθηνών χαιρετίστηκε από μεγάλη μερίδα του εμπορικού κόσμου, διότι πρώτοι εμείς επικεντρώσαμε στα ειδικά προβλήματα του αθηναϊκού εμπορίου. Προβλήματα, που δυστυχώς, λόγω της ελλείψεως συλλογικής συνειδήσεως, δεν μπόρεσαν ποτέ να καταδειχθούν στο επίπεδο της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ελληνικού Εμπορίου, η οποία έχει παραδοθεί στην μικροπολιτική και τον κομματισμό.

Επικεντρώσαμε λοιπόν στο θέμα της υποβαθμίσεως της Αθήνας από την εγκληματικότητα, την λαθρομετανάστευση, αλλά και την ασυδοσία των συνδικάτων που είτε με αδιάκοπες πορείες και διαδηλώσεις είτε με απεργίες και καταλήψεις έθεταν την πρωτεύουσα σε ομηρία. Μια πρωτεύουσα που χάριν της Ολυμπιάδος ήταν στο πρώτο ήμισυ της περασμένης δεκαετίας ένα τεράστιο γιαπί. Μια πρωτεύουσα, που όχι μόνον δεν μπόρεσε ποτέ να εξαργυρώσει την ολυμπιακή επένδυση, αλλά έγινε και πολύ πιο αφιλόξενη απ’ ό,τι ήταν πριν.

Την επιμονή μας σε αυτά τα ζητήματα, όπως και σ’ αυτό του παρεμπορίου, φάνηκε σιγά σιγά να την υιοθετούν όλοι στον εμπορικό σύλλογο. Κατάλαβαν όλοι, ότι κρατάμε τον πιο παλιό και ιστορικό εμπορικό σύλλογο της Ελλάδος και ότι έχουμε το κύρος και την δύναμη από μόνοι μας να καταδείξουμε τα ιδιαίτερα ζητήματά μας, χωρίς να ζητιανεύουμε, αλλά απαιτώντας. Μοναδική προϋπόθεση θα ήταν η σύμπνοια και το πνεύμα συνεργασίας που επιτάσσουν πάντοτε οι δύσκολοι καιροί.

Τέτοιους καιρούς, δύσκολους, διανύουμε σήμερα και το αναγνωρίζουμε όλοι. Έτσι και οι Ελεύθεροι Επιχειρηματίες αποφάσισαν να συναινέσουν σε μία κοινή προσπάθεια, που θα ισχυροποιούσε την φωνή των Αθηναίων εμπόρων, τον Εμπορικό Σύλλογο. Αποφασίσαμε  ότι είναι υποχρέωσή μας να εστιάσουμε με τους υπολοίπους συναδέλφους σ’ αυτά που μας ενώνουν και όχι στα λίγα και ανούσια που μας χωρίζουν. Οι Ελεύθεροι Επιχειρηματίες συμμετέχουν σε κοινό ψηφοδέλτιο μαζί με την Νέα Προοπτική του Παναγή Καρέλλα και την Παναθηναϊκή Κίνηση Εμπόρων του Νίκου Γιαννέτου, με την επωνυμία «ΣΥΜΠΡΑΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ», με τις υποψηφιότητες του επικεφαλής τους, Παναγιώτη Δούμα και του Γιάννη Γιαννάκενα για το ψηφοδέλτιο του Δ.Σ. του Εμπορικού Συλλόγου, με τον Γιώργο Ρεκατσίνα στο ψηφοδέλτιο για την Ελεγκτική Επιτροπή και με τους Μανώλη Χριστινάκη, Μιχάλη Γεωργιλά, Δημήτρη Ζαφειρόπουλο και Μαρία Αγγελοπούλου για την εκπροσώπησή μας σε Ομοσπονδία και Συνομοσπονδία.

Καλούμε όλους τους φίλους συναδέλφους μας, που είναι μέλη του Εμπορικού Συλλόγου Αθηνών, να στηρίξουν αυτήν μας την επιλογή και να συμμετάσχουν με την ψήφο τους στις εκλογές της 7ης και 8ης Δεκεμβρίου, στον Εμπορικό Σύλλογο Αθηνών (Μητροπόλεως 52). Η συμμετοχή είναι σημαντική, ώστε η εκπροσώπησή μας στα λοιπά όργανα να είναι μεγάλη.

Παναγιώτης Δούμας
Επικεφαλής «Ελευθέρων Επιχειρηματιών»