Image

Στο πρόσφατο άρθρο του Χρήστου Χαρίτου με τίτλο «Ο Πατριωτικός ‘Πόλος της Ελευθερίας’» γίνεται η πρόβλεψη ότι «η Χρυσή Αυγή θα κατοχυρώσει την τρίτη θέση, αλλά δεν θα επηρεάσει τις πολιτικές εξελίξεις και την κυβερνητική πολιτική». Θα συμφωνήσω. Προτείνεται όμως ως εναλλακτική μια συσπείρωση ΑΝ.ΕΛΛ. και Χρυσής Αυγής για την δημιουργία κυβερνητικής προοπτικής στην δημιουργία ενός «ενιαίου εθνικού πατριωτικού μετώπου». Αφού διαφωνήσω, να πω ότι έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το πώς αντιλαμβάνεται ο Χρήστος Χαρίτος το νέο πολιτικό σκηνικό. Έχει ενδιαφέρον, διότι τόσο ο τρόπος που θέλει να βλέπει τα πράγματα όσο και οι προτάσεις του μαρτυρούν ότι κάπου κάνει λάθος.

Και το λάθος, κατ’ εμέ, ξεκινά από την αρχή. Είναι εξαιρετικά δογματικό και αυθαίρετο, βλέπετε, να διχοτομεί κανείς την ελληνική κοινωνία σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς, συνεισφέροντας σ’ ένα ψευδοδίλημμα, το οποίο ουσιαστικά καθαγιάζει τα όσα οι Έλληνες εθνικιστές πολέμησαν μεταπολιτευτικά. Κι αν αυτό που αντιμετώπισαν ήταν το λεγόμενο «μεταπολιτευτικό κατεστημένο», θα πρέπει να γίνει σαφές ότι πέραν των όποιων ταμπελών, κομματικών πλαισίων και προσώπων που το εξέφρασαν, υπήρξε και υπάρχει ακόμη μια βαθιά ριζωμένη αριστερή αντίληψη ως προς το έθνος, το κράτος, την οικονομία και την κατεύθυνση την οποία θα έπρεπε να πάρουν τα ελληνικά πράγματα.

Αυτό το κατεστημένο, αναγνωριζόμενος κατά περίεργο τρόπο ως υπέρτατος εχθρός από όλο το πολιτικό φάσμα δεν θα καμφθεί ποτέ, αν δεν αναγνωρίσουμε τον πραγματικό διαχωρισμό που έφερε στο φως η κρίση. Δεν πέρασε χρόνος που ο Χρήστος Χαρίτος μαζί με τον Μάκη Βορίδη διεκήρυτταν ότι ο πραγματικός διαχωρισμός είναι ανάμεσα στους Έλληνες, οι οποίοι θέλουν να αλλάξουν τα πάντα σ’ αυτήν την χώρα και στους γραικύλους που πασχίζουν να συντηρήσουν το μεταπολιτευτικό οικοδόμημα πάνω στα ίδια σαθρά θεμέλια που αυτό κτίστηκε με σκοπό την διατήρηση όσων κόντρα σε κάθε λογική θεωρούσαν μέχρι σήμερα δεδομένα. Και δεν ξέρω αν εσείς το έχετε ξεχάσει, όμως εγώ, για χρόνια δίπλα στον Χαρίτο, διεπίστωνα καθημερινά μαζί του ότι αυτό δεν είναι άλλο από την ηγεμονία της Αριστεράς στην ελληνική κοινωνία.Τι έγινε λοιπόν, και ξαφνικά ο εχθρός είναι άλλος; Και τι είναι δηλαδή αυτό το μεταπολιτευτικό κατεστημένο; Είναι μήπως κομματική απόχρωση, πράσινη, μπλε, πορτοκαλί ή μήπως είναι το προϊόν της ιδεολογικής επικράτησης των αριστερών, σε συνδυασμό με την άνευ όρων παράδοση των πολιτικών εκφραστών της δεξιάς, από τον ψευδοεθνάρχη μέχρι τον ανεψιό του;Επιπλέον, από πού και ως πού η «Χρυσή Αυγή» και οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες» βρίσκονται στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας; Οι μεν χρυσαυγίτες αρνούνται κατηγορηματικά την υπαγωγή τους στην δεξιά πτέρυγα, διαφοροποιούμενοι από τον ΣΥΡΙΖΑ μόνο στο μεταναστευτικό, ο δε Καμμένος θέλει να συσστρατευθεί με τον Τσίπρα για να κηρύξουν μεταξύ άλλων μέτωπο κατά του ρατσισμού (υπονοώντας την Χρυσή Αυγή), τον οποίον κατ’ αυτόν σιγοντάρει η κυβέρνηση.

Εκτός βέβαια και αν θέλουμε κατά το δοκούν να ονοματίζουμε τα πράγματα, άλλοτε από την δική μας σκοπιά και άλλοτε από εκείνη του πολιτικού κατεστημένου. Αν θέλουμε όμως να είμαστε ρεαλιστές, ούτε η Χρυσή Αυγή ούτε και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες έχουν σαφή ιδεολογικό προσανατολισμό και τοποθέτηση στον πολιτικό χάρτη. Η Χρυσή Αυγή έχει ψήγματα ιδεολογιών αναμεμειγμένα σ’ έναν λαϊκιστικό πολτό με αισθητική ποδοσφαιρικού συνδέσμου και επιχειρηματολογία που σπανίως βγαίνει από το στόμα και συχνότερα από το κατεβασμένο φερμουάρ του παντελονιού ή στην καλύτερη των περιπτώσεων από χειρονομίες επιβλαβείς ή μη για τον όποιο συνομιλητή.

Όχι πως δεν υπάρχουν ιδεολόγοι εθνικιστές στην Χρυσή Αυγή, απλά, πλην του αρχηγού της, δεν είναι γνωστοί και ούτε φαίνεται να είναι στα σχέδια του Νίκου Μιχαλολιάκου να γίνουν γνωστοί. Το μόνο που μπορώ να αναγνωρίσω είναι η απόλυτη αντισυστημικότητά της που προσφέρει ασφαλές καταφύγιο σε απογοητευμένους πολίτες που την ώρα που το πλοίο μπάζει νερά και βουλιάζει, αυτοί ανεβαίνουν στο ψηλότερο κατάρτι και κρεμιούνται από τη σημαία για να πάνε στον πάτο τελευταίοι, τυλιγμένοι με την γαλανόλευκη και τάχα με την συνείδησή τους ήσυχη.

Με τους Ανεξαρτήτους Έλληνες ο Χρήστος Χαρίτος είναι ακόμη πιο επιεικής. Αλήθεια, υπάρχει έστω και ένας Έλληνας πλην του ιδίου, που να μην πιστεύει ότι οι Ανεξάρτητοι Έλληνες δημιουργήθηκαν ως κόμμα για να καλύψουν το λαϊκιστικό κενό που άφησε η Νέα Δημοκρατία επωμιζόμενη ένα τεράστιο πολιτικό κόστος και ότι το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να περισώσουν τις έδρες που θα έχαναν από την ψήφιση του Μνημονίου;

Και για να γίνω πιο σαφής, η προοπτική της εξουσίας, η φιλοδοξία για να τη κατακτήσεις και η θέληση να την ασκήσεις δεν είναι αθέμιτα πράγματα. Όμως, πρέπει να υπάρχει μια στρατηγική όταν το κάνεις. Μία πρόθεση, ένα όραμα, έστω και προσχηματικά. Όταν την κυνηγάς χωρίς το παραμικρό πολιτικό κόστος – και είναι όντως τόσο πολιτικά ανέξοδο στις μέρες μας – για όλους τους αντιπολιτευόμενους ένθεν κακείθεν, γιατί πρέπει ο άλλος να σε πιστέψει; Γιατί να μην χαρακτηριστείς ως ένας ακόμη τυχοδιώκτης; Όταν επενδύεις πολιτικά στον δίχως όρια λαϊκισμό και σε μια αισθητική αποκρουστική και ασύμβατη με τους στοιχειώδεις κανόνες τους φέρεσθαι, αλήθεια, δεν λέει αυτό αρκετά πράγματα για σένα και για το τι θα κάνεις όταν θα πάρεις την εξουσία στα χέρια σου; Και τι σχέση έχει αλήθεια αυτή η εικόνα με την «Ριζοσπαστική Δεξιά» που περιγραφόταν στο βιβλίο του Χρήστου Χαρίτου; Όταν το μικρό σου κόμμα είναι πιο πολυσυλλεκτικό από την Νέα Δημοκρατία επί Κωστάκη, για τι ιδεολογία και για ποια δεξιά μιλάμε;

Και για να έρθουμε και στην ταμπακιέρα, πολιτική δεν γίνεται με ευχολόγια του τύπου «Η Χρυσή Αυγή να τα βρει με τον Καμμένο, αφού πάρει την πρωτοβουλία ο Μιχαλολιάκος και μετά… να βρούμε έναν άνθρωπο, ρε παιδί μου…». Κι αυτός ο άνθρωπος, αφού θα δει και θα αποειδεί, τι θα κάνει; Δεν θέλω να το φανταστώ. Αν ο κατά Χαρίτο «Πατριωτικός πόλος της Ελευθερίας» έχει ως βασικούς του παίκτες τον Καμμένο και τον Μιχαλολιάκο, τότε δεν θα αργήσει η στιγμή που πολλοί θα νοσταλγήσουν τον Καρατζαφέρη.

Και για να μην είμαι μόνον επικριτικός, μιας και συμφώνησα στην πρόβλεψη του ναυαγίου των δύο «πόλων», θεωρώ ότι από το να κάνεις εκπτώσεις στις ιδέες και στην πολιτική σου, καλύτερα να κάνεις στα πρόσωπα και στους φορείς. Κι αυτό, γιατί έτσι σίγουρα μπορείς να κάνεις ένα βήμα πιο πέρα ή – ακόμη καλύτερα – οι άλλοι να έρθουν ένα βήμα προς τα σένα. Το γιατί θα το κάνεις βέβαια το ξέρεις μόνον εσύ και θα το κρίνει η ιστορία. Αυτό είναι η σύνθεση, την οποία επικαλείται και ο φίλος μου ο Χρήστος Χαρίτος και όχι ο γάμος του Καραγκιόζη με παρανυφάκια τον Μαριά και τον Κασιδιάρη.

*Το άρθρο θα μπορούσε κάλλιστα να τιτλοφορείται και ως «Του Κουτρούλη ο γάμος» ή ακόμη καλύτερα «Του Κατρούλη ο γάμος»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s