Archive for the ‘ΑΡΙΣΤΕΡΑ’ Category

Πρώτες οι Μελίνες παρέβησαν την 4η εντολή...

Πρώτες οι Μελίνες παρέβησαν την 4η εντολή…

Προ μερικών εβδομάδων, ολοκληρώθηκε η νομοθετική παρέμβαση της κυβέρνησης σχετικά με το άνοιγμα των καταστημάτων τις Κυριακές. Το ζήτημα απασχόλησε την επικαιρότητα για αρκετούς μήνες, όμως είναι εμφανές ότι η κοινή γνώμη δεν μπόρεσε να διαμορφώσει μία καθαρή άποψη για το ζήτημα και μέχρι και σήμερα δεν είναι σε θέση να κρίνει την απόφαση αυτή της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας.

Ο βασικός λόγος για την νεφελώδη αυτή κατάσταση είναι ότι δεν υπήρξε ένας σοβαρός δημόσιος διάλογος. Στο λεγόμενο «Μέτωπο των Κυριακών» – τουλάχιστον στον μιντιακό δημόσιο διάλογο αντεπαρετέθησαν αφενός μία λαϊκιστική και στείρα αντίδραση του τύπου «Ποτέ την Κυριακή», διανθισμένη με ηθικά, χριστιανικά αλλά και δήθεν σοσιαλιστικά φληναφήματα και αφετέρου η κυβερνητική τοποθέτηση, η οποία δεν έπεισε για τα όποια θετικά αυτής της επιλογής. (περισσότερα…)

Image

Στο πρόσφατο άρθρο του Χρήστου Χαρίτου με τίτλο «Ο Πατριωτικός ‘Πόλος της Ελευθερίας’» γίνεται η πρόβλεψη ότι «η Χρυσή Αυγή θα κατοχυρώσει την τρίτη θέση, αλλά δεν θα επηρεάσει τις πολιτικές εξελίξεις και την κυβερνητική πολιτική». Θα συμφωνήσω. Προτείνεται όμως ως εναλλακτική μια συσπείρωση ΑΝ.ΕΛΛ. και Χρυσής Αυγής για την δημιουργία κυβερνητικής προοπτικής στην δημιουργία ενός «ενιαίου εθνικού πατριωτικού μετώπου». Αφού διαφωνήσω, να πω ότι έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το πώς αντιλαμβάνεται ο Χρήστος Χαρίτος το νέο πολιτικό σκηνικό. Έχει ενδιαφέρον, διότι τόσο ο τρόπος που θέλει να βλέπει τα πράγματα όσο και οι προτάσεις του μαρτυρούν ότι κάπου κάνει λάθος.

(περισσότερα…)

Το βιβλίο του Ντανιέλ Κον Μπεντίτ – Ύμνος στην παιδεραστία

Επειδή ο έρωτας για τον Ντανιέλ Κον Μπεντίτ έχει αναθερμανθεί, καλό θα ήταν να μην ξεχνάμε ποιος είναι. Κι αυτό, την ώρα που 2 στα 10 παιδιά στην Ελλάδα έχουν υποστεί σεξουαλική βία. Ανέσυρα λοιπόν ένα παλαιό άρθρο μου από το PATRIA, όπου εξηγώ τι εστί Κον Μπεντίτ και αριστερά.

Γράφει ο Παναγιώτης Δούμας

…Αν πιστέψουμε την έρευνα για τις σεξουαλικές συνήθειες των Γερμανών που δημοσίευσε η τοπική έκδοση του “Πλεϊμπόι” (Σεπτ. 1994), οι εναπομείναντες θαυμαστές του Χίτλερ, οι οπαδοί του κόμματος των Ρεπουμπλικάνων, είναι οι καλύτεροι καταναλωτές του σεξ-τούρισμ. Περίπου ένας στους τέσσερις έχει ήδη ταξιδέψει στην Ινδοκίνα και την Ινδονησία με μοναδικό σκοπό να επιβεβαιώσει την υπεροχή του…

Συμπέρασμα «σοβαρής» δημοσιογραφικής ερεύνης από τον «ΙΟ» ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ, 30.06.1996 (περισσότερα…)

Δεν είναι ευχάριστη δουλειά να κάνει κανείς τον συνήγορο του διαβόλου. Σε παρεξηγούν εύκολα, όπως παρεξηγήθηκαν και όλοι όσοι υπερασπίστηκαν σήμερα στο «twitter» τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, όταν επανειλημμένως και επιμόνως η Σοφία Δίμτσα τον αποκαλούσε… σακάτη. Αμφιβάλλω όμως ειλικρινά, αν π.χ. ο Αδόλφος Χίτλερ απεκάλεσε ποτέ τον Ρούσβελτ «σακάτη», έστω και σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις του με τους συντρόφους και φίλους του.
(περισσότερα…)

Όχι, κ. Σαμαρά, δεν σας επιτρέπω να πάρετε και αυτήν την καρέκλα σπίτι σας...

Για να μπορέσει κανείς να εξηγήσει τα όσα διαμείβονται από την ημέρα που ο Γιώργος Παπανδρέου εξήγγειλε το δημοψήφισμα μέχρι και σήμερα που η χώρα εξακολουθεί να μένει ουσιαστικά ακυβέρνητη, πρέπει να αναζητήσει το διακύβευμα. Αυτό δεν είναι άλλο από την εξουσία, παρ’ ότι στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή θα περίμενε κανείς περισσότερη ευσυνειδησία και λιγότερη εξουσιομανία, αφού η εξουσία καίει όποιον την κρατάει.

Κι όμως, η εξουσία, αν δεν σε κάψει μπορεί να σε καταπιεί. Αυτό έχει συμβεί και με τους δύο «μεγάλους» αρχηγούς της χώρας μας. Ο μεν ένας, άεργος και – εκ γεννετίς σχεδόν – κυβερνών, δυσκολεύεται να εγκαταλείψει την καρέκλα μίας χρεωκοπημένης κατά τα άλλα χώρας, καθώς δεν θα ‘χει τι να κάνει εκτός από κανό. Ο δε άλλος, εξίσου άεργος, στερημένος, ταπεινωμένος, καταφρονεμένος και προσφάτως δικαιωμένος, προσπαθεί να ολοκληρώσει το έργο της πανηγυρικής επανόδου του. Και οι δύο, αν δεν τα καταφέρουν είναι καταδικασμένοι να πάνε στα σπίτια τους και να ασχοληθούν με τα σπορ και με το μπριτζ.

Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν ξέρει τι θα κάνει στην ζωή του, αν αποκοπεί από την εξουσία ή έστω και την διεκδίκησή της. Ξέρει πολύ καλά ότι αν προκηρυχθούν εκλογές, η επομένη δεν θα τον βρει καν ως πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και παίζει όλη του την κάβα, ακροβατώντας με περιττούς ελιγμούς πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί. Το ότι δεν έχει γκρεμιστεί το οφείλει κατ’ εμέ στην τύχη του.

Η τύχη του ΓΑΠ λέγεται Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος έπαιζε για δύο χρόνια την παρτίδα της αριστεράς και των αντιμνημονιακών και ξαφνικά διαπιστώνει ότι την ώρα που η κυβέρνηση κατέρρεε ο Γιωργάκης δέθηκε με χειροπαίδες στον καρπό του και τον τραβάει κάτω. Αν δεν γίνουν εκλογές σύντομα θα σκάσει μαζί με τον Γιωργάκη, για να μην πούμε ότι ο τελευταίος κρατάει κι ένα τσεκούρι και μόλις πάει στον πάτο θα του κόψει το χέρι και θα ξανανέβει νικητής στην επιφάνεια.

Όποιος παρακολούθησε εχθές τις ομιλίες των δύο εθνοσωτήρων μας, το διάγγελμα του Γιώρκο και τις δηλώσεις του Αντώνη, θα διέκρινε δύο βασικά πράγματα. Ο μεν Γιώργο μίλησε για τα πάντα εκτός από εκλογές και ο Αντώνης Σαμαράς δεν μίλησε για τίποτε άλλο εκτός από εκλογές.

Έχω την αίσθηση ότι ο Αντώνης Σαμαράς είναι σε δεινή θέση και γι’ αυτό φταίει ο ίδιος. Αφενός, διότι δεν αξιοποίησε αποτελεσματικά την τεράστια προς στιγμήν εσωκομματική κρίση του ΠΑΣΟΚ για να αποτρέψει την ψήφο εμπιστοσύνης. Προτίμησε να εξυπηρετήσει το προσωπικό του προφίλ ως «συγκαταβατικός πατριώτης» αναποδογυρίζοντας όλο το αντιμνημονιακό «όραμα» που αυτός και η ομάδα του έπλασαν μέσα στο κόμμα του. Μ’ αυτόν τον τρόπο βρέθηκε και στο στόχαστρο πληθώρας νεοδημοκρατών αλλά και συνέβαλε στην ξαφνική συσπείρωση των πασόκων, οι οποίοι έκθαμβοι διεπίστωναν ότι το ατόπημα του Γιώργκο ήταν τελικά μπλόφα. Το αν ήταν ή όχι ίσως να μην το μάθουμε ποτέ. Κυρίως όμως, δεν προσέφερε τίποτε στην πατρίδα!

Αφετέρου, με την αναβλητικότητά του τις τελευταίες ημέρες και τις περίεργες διαβουλεύσεις, στις οποίες συμμετείχε, με αποκορύφωμα το χθεσινοβραδινό φιάσκο, κατάφερε η ανωτέρω γκάφα του πρωθυπουργού να έχει ήδη ξεχαστεί, απιδεικνύοντας τελικά ότι δεν δείχνει να έχει τίποτε καλύτερο να προσφέρει ως εναλλακτική ή έστω ως μυαλό, ώστε ο ίδιος ο ελληνικός λαός να πιέσει προς το μοναδικό γι’ αυτόν ζητούμενο, τις εκλογές.

Στην σημερινή συνάντηση ο Αντώνης Σαμαράς ελπίζει να προκύψει ο Πετσάλνικος ως πρωθυπουργός. Κι αυτό, γιατί μ’ αυτόν τον τρόπο η «κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας» θα χρωματιστεί με έντονο πράσινο και θα μπορεί πολύ πιο εύκολα να βρίσκει άλλοθι για να βγάζει την ουρά του απ’ έξω. Οι όποιες μομφές του για τον Παπαδήμο, φυσικά και δεν έχουν καμμία σχέση με δήθεν επιφυλάξεις για το γεγονός ότι είναι τραπεζίτης. Κι αυτό, διότι αν πραγματικά ήθελε να επαναδιαπραγματευτεί τις αποφάσεις της 26ης Οκτωβρίου, αυτό θα ήταν πολύ πιο εύκολο με το παιδί της Φρανκφούρτης και τον Βρυξελλών, παρά με τον γέννημα – θρέμμα παπανδρεϊκό από το Μαυροχώρι.

Του εύχομαι ολόψυχα να τα καταφέρει στην προσπάθειά του να γίνει πρωθυπουργός αυτοδύναμης κυβέρνησης κι αυτό όχι γιατί τον προτιμώ, αλλά γιατί μέχρι να πεθάνω θέλω να έχω μάθει αν υπάρχουν θαύματα.

Υ.Γ.: Αυτό με τα θαύματα βέβαια ίσως το αποδείξει πρώτος ο Γιωργάκης, παραμένοντας υπουργός μιας ακυβέρνητης χώρας για πέμπτη ημέρα και αφού πρώτα εθεωρείτο πολιτικά νεκρός.