Archive for the ‘ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ’ Category

Τα μαχαιρώματα δίνουν και παίρνουν στην δεξιά. Όλοι σχεδόν έχουν υπάρξει και Βρούτοι και Καίσαρες

Γράφει ο Παναγιώτης Δούμας

Πριν αρκετά χρόνια, ώντας ακόμη μέλος ενός πολύ μικρού κόμματος, του Ελληνικού Μετώπου, που μετά βίας συνεκέντρωνε ποσοστά υποπενταπλάσια της μονάδος, σκεφτόμουν πόσο σημαντικό θα ήταν για την δεξιά να διαμορφώσει έναν κομματικό χάρτη σαν κι αυτόν της αριστεράς. Να μην ταυτίζεται δηλαδή ο όρος «δεξιά» με ένα κόμμα εξουσίας και να αντιπροσωπεύει πολύ περισσότερο μία παράταξη. Για να γίνει αυτό όμως, θα έπρεπε να υπάρχουν ισχυρές εναλλακτικές, με την ισχύ να είναι ανάλογη των πιθανοτήτων εκλογής στο ελληνικό κοινοβούλιο. Λίγο μετά, εγώ και αρκετοί συναγωνιστές μου εγκαταλείψαμε μία προσπάθεια δεκαετίας για να κυνηγήσουμε το όνειρο της εκλογής εθνικιστών στο ελληνικό κοινοβούλιο, εντασσόμενοι στο ΛΑ.Ο.Σ. του Γιώργου Καρατζαφέρη.
(περισσότερα…)

Γράφει ο Παναγιώτης Δούμας

Οι πρόσφατες δημοσκοπήσεις πραγματοποιήθηκαν πριν καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός των ανακατατάξεων στην δεξιά. Αυτός είναι ίσως και ο λόγος που τα ποσοστά που παρουσιάστηκαν στις κυριακάτικες εφημερίδες δεν είναι και τόσο αντιπροσωπευτικά των ραγδαίων εξελίξεων. Η παράταξη βρίσκεται εν όψει διαδοχικών μεταβολών και τα συγκοινωνούντα δοχεία της εμπεριέχουν ταρακουνημένα υγρά με μπόλικο αφρό.
(περισσότερα…)

Η Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας – εντός ή εκτός εισαγωγικών – κλείνει έναν μήνα ζωής και αν μη τι άλλο ο Μάκης Βορίδης με την στάση που μέχρι τώρα έχει κρατήσει είναι ο «MVP» αυτών των πρώτων τριάντα ημερών. Με την ανακοίνωση δε του πρώτου του νομοσχεδίου, πέτυχε και το πρώτο του γκολ. Όχι γιατί τα νομοσχέδια λείπουν, αλλά γιατί το εν λόγω σχέδιο νόμου και δη οι διατάξεις που αφορούν την νομική πλαισίωση της αδειοδοτήσεως κεραιών της κινητής τηλεφωνίας βρισκόταν στα συρτάρια του υπουργείου του εδώ και συνολικά τέσσερα χρόνια, θέτοντας τρεις μεγάλους επενδυτές υπό την ομηρία τοπικών αρχόντων, οι οποίοι ψηφοθηρούσαν επικαλούμενοι ψευδώς την δημόσια υγεία και την προστασία του περιβάλλοντος.

Στο ίδιο μήκος κύματος δείχνει να κινείται και η υπόλοιπη ατζέντα του υπουργού, η οποία περιλαμβάνει την απελευθέρωση των ταξί με πληθυσμιακά κριτήρια, την επανενεργοποίηση των μεγάλων δημοσίων έργων, την παραλαβή επτά νέων σταθμών του ΜΕΤΡΟ και φυσικά την παρέμβασή του στο θέμα της οριζοντίου εφαρμογής του μέτρου της εργασιακής εφεδρείας στις δημόσιες συγκοινωνίες, η οποία θα επιφέρει τεράστιες συνέπειες, στερώντας αφενός τους πολίτες από το απαιτούμενο συγκοινωνιακό έργο και το ελληνικό δημόσιο από σημαντικά έσοδα. Η ταχεία και ορθολογική επίλυση των παραπάνω ζητημάτων είναι το μονοπάτι που ακολουθεί ο Μάκης Βορίδης, κι αυτό κρατώντας ανοικτές τις θύρες του υπουργείου του για ανοικτό διάλογο με συνδικαλιστές.

Εντός και εκτός της κυβερνήσεως

Την ίδια στιγμή, ο υπουργός καλείται να αντιμετωπίσει την τραβεστί πολιτική της Νέας Δημοκρατίας, η οποία παριστάνει τον τουρίστα μέσα στην κυβέρνηση, αλλά και τον πανικό που έχει δημιουργηθεί στις τάξεις του ΠΑΣΟΚ, ειδικά του βαθέως, το οποίο ανησυχεί για το επικοινωνιακό όφελος που εισπράττει ο Βορίδης, εις βάρος των προκατόχων του, αλλά και έναντι των λοιπών συμμετεχόντων στην κυβέρνηση. Η άνεση ωστόσο με την οποία αποκρούει τα κτυπήματα ο Μάκης Βορίδης έχει ξυπνήσει τις ορέξεις κάποιων για κτυπήματα κάτω απ’ τη μέση.

Έτσι προέκυψε και η ξαφνική πραιμούρα της Καθημερινής για το τζαμί στον Βοτανικό. Ανακάλυψαν λοιπόν στο Φάληρο ότι η ανέγερση του τζαμιού εξαρτάται από την υπογραφή του υπουργού του ΛΑ.Ο.Σ. και με προπαγανδιστική μαεστρία προσπαθούν αφενός να ξυπνήσουν τα αριστερά ένστικτα συμπολιτεύσεως και αντιπολιτεύσεως και αφετέρου να στρέψουν τους δεξιούς ψηφοφόρους εναντίον του Βορίδη, υπαινισσόμενοι ότι ο υπουργός θα υπογράψει τον διαγωνισμό για την ανάθεση της κατασκευής του έργου. Οι εμπνευστές αυτής της ιδέας βρήκαν άμεσα τον πρώτο συμπαίκτη στους παραληρηματικούς «μπλογκο-κρετίνους» και στους αριστεροδεξιούς περιθωριακούς σχιζοφρενείς, οι οποίοι περιορίστηκαν στο να διαβάσουν μόνον τον τίτλο του πρωτοσέλιδου άρθρου της Καθημερινής της 8ης Δεκεμβρίου, «Το τέμενος περιμένει μία ακόμα υπογραφή» και σπάσαν τα πληκτρολόγια.

Εντός και εκτός του μυαλού του Βορίδη

Το κερασάκι στην τούρτα το έβαλε ο Παντελής Μπουκάλας μια μέρα μετά, γράφοντας χαρακτηριστικά στην Καθημερινή: «…ο υπουργός μας, καλός στις τηλεστρεψοδικίες, μονολογεί τώρα ‘να πάω πίσω ντρέπομαι, να πάω εμπρός φοβάμαι’. Αν υπογράψει θα τον στολίσει η ακροδεξιά της ακροδεξιάς, αφήστε που μπορεί να τον διαγράψει το ίδιο του το κόμμα […]. Κι αν δεν υπογράψει, κάπως πρέπει να εξηγήσει την απόφασή του, έτσι που να μη φαίνεται ότι η στάση του απορρέει από τον πυρήνα των αντιλήψεών του: την ισλαμοφοβία, που συνυπάρχει με εβραιοφοβία, τις ορέξεις ξενηλασίας, τον σοβινισμό. […] Οπότε, ‘καθυστέρηση’, όπως στο ποδόσφαιρο. Ωσπου να λήξει η θητεία της κυβέρνησης και να αποφύγουμε το ποτήριον τούτο.»

Από την άλλη, οι κοπτόμενοι για τον ιδρώτα του λαού δημοσιογράφοι, μαζί με τους σοσιαλιστές του χαβιαριού και τους γραφικούς τηλε-ραδιοκαννιβάλους, σ’ ένα ρεσιτάλ λαϊκισμού πιέζουν τον Βορίδη για μειώσεις στα διόδια. Ο ίδιος, δεν «αποφεύγει το ποτήριον τούτο» και απαντά ότι δεν πάει σε διαπραγμάτευση με αυτό ως ζητούμενο. Δεν υπόσχεται, παρ’ ότι θα μπορούσε. Αντ’ αυτού, λέει ότι με την επανεκκίνηση των έργων στις εθνικές οδούς, θα βρουν δουλειά 15.000 άνεργοι, ενώ με την ολοκλήρωση των έργων θα υπάρξει μείωση του μεταφορικού κόστους για τις επιχειρήσεις και για τους πολίτες. Προφανώς, 15.000 δουλειές και η δυνατότητα γρήγορης, ασφαλούς και οικονομικότερης διακινήσεως αγαθών και προσώπων έχουν μικρότερη αξία από ένα ψίχουλο εκπτώσεως στα διόδια, το οποίο εύκολα θα μπορούσε να πετύχει ο υπουργός στις διαπραγματεύσεις του με τους εργολάβους.

Μια διαπραγμάτευση για την οποία τον εγκαλούν όλοι αυτοί οι «αγανακτισμένοι» φωστήρες, λες και ο Βορίδης έκλεισε τις συμφωνίες με την Siemens, λες και ο Βορίδης έφτιαξε τον Μπόμπολα και τον κάθε Μπόμπολα. Λες και ο Βορίδης είναι «ο γεννήτωρ της διαπλοκής»…

Προβλέψεις

Χωρίς μάλιστα να είμαι στο μυαλό κανενός, μπορώ πια να προβλέψω ότι σύντομα θα αρχίσουν οι κακιές γλώσσες να λένε ότι ο Μάκης Βορίδης τα «τσίμπησε» από την Siemens και γι’ αυτό προχώρησε σε συμφωνία μαζί της για την ολοκλήρωση των σταθμών του Μετρό. Είναι βέβαιο ότι θα δούμε τους ίδιους τιμητές των πάντων να γκρινιάζουν. Να γκρινιάζουν που τα λεφτά του ελληνικού λαού δεν θα συνεχίσουν να σαπίζουν κάτω από τους μποτιλιαρισμένους δρόμους της Αθήνας. Να γκρινιάζουν, που 160.000 άνθρωποι θα αποκτήσουν ξαφνικά την δυνατότητα γρήγορης και φθηνότερης μετάβασης στους προορισμούς τους. Να γκρινιάζουν που θα περιοριστεί η κίνηση των αυτοκινήτων στην πολύπαθη πρωτεύουσα. Να γκρινιάζουν ότι επτά περιοχές της Αθήνας θα αναβαθμιστούν. Να γκρινιάζουν που θα εξοικονομηθούν 180.000 ευρώ ημερησίως από τα εισητήρια που θα κόβονται στους νέους σταθμούς και να γκρινιάζουν που η Ελλάδα δεν θα κληθεί το καλοκαίρι να επιστρέψει 440 εκ. Ευρώ από τις συγχρηματοδοτήσεις της ΕΕ για το Μετρό.

***

Μπορεί να μην διαθέτω την ικανότητα του Παντελή Μπουκάλα να βρίσκεται στο μυαλό του Βορίδη, διατηρώ όμως την ικανότητα να διαβάζω και να ακούω. Αυτό που διάβασα στις 11/11 ήταν ότι η κυβέρνηση αυτή είναι μεταβατική και καλείται να εκπληρώσει τις αποφάσεις της 26ης Οκτωβρίου, οι οποίες σίγουρα δεν αφορούν την επιβάρυνση του κρατικού μας προϋπολογισμού με ένα ισλαμικό τέμενος. Επιπλέον, είχα την αίσθηση ότι σ’ αυτήν την κυβέρνηση συμμετέχει και η Νέα Δημοκρατία, ενώ χαιρετίστηκε και από την Δημοκρατική Αριστερά του κ. Κουβέλη, αλλά και από την Δημοκρατική Συμμαχία της κ. Μπακογιάννη, η οποία έχει βγάλει ρίζες τον τελευταίο καιρό στα στούντιο και στις στήλες του Ομίλου Αλαφούζου.

Επιτέλους, είναι καιρός να σταματήσουμε να επιτρέπουμε σε όλους αυτούς τους χαραμοφάηδες ή κρετίνους να υποτιμούν την νοημοσύνη μας. Όσοι γκρινιάζουν και επικρίνουν πρέπει να το κάνουν με ορθολογικά ή και ιδεολογικά επιχειρήματα και όχι με προπαγανδιστικά τεχνάσματα και προβοκάτσιες. Όσοι συμμετέχουν στην κυβέρνηση πρέπει να κυβερνούν και όχι να την υπονομεύουν. Όσοι έχουν αντίρρηση πρέπει να αντιπροτείνουν και όχι να επενδύουν στο τίποτα. Διότι, ας μην ξεχνάμε, το τίποτα και πολύ λιγότερο απ’ αυτό ήταν το προϊόν της μέχρι σήμερα «δουλειάς» των περισσοτέρων εξ’ αυτών και σίγουρα οι μοναδικές εξαιρέσεις είναι τα μέλη του ΛΑ.Ο.Σ. που συμμετέχουν στην κυβέρνηση και καλούνται να βγάλουν τα κάστανα απ’ τη φωτιά.

Ρευστές οι ισορροπίες στην βουλή

Δεδομένου ότι στην αορίστου χρόνου μεταβατική κυβέρνηση που από στιγμή στιγμή θα αναλάβει θα βρίσκονται μόνον η ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ, το μεταπολιτευτικό πολιτικό κατεστημένο βρίσκεται πλέον εκτεθειμένο σε όλο του το μεγαλείο μπροστά στα μάτια του δοκιμαζομένου ελληνικού λαού. Συγχρόνως όμως – ακούγεται παράδοξο – μπορεί να οδηγήσει την χώρα σε ένα διέξοδο, το οποίο προϋποθέτει την κατάρρευσή του.

Πολλοί θα πουν ότι έστω και με τις δυσχέρειες που παρουσιάζονται σ’ αυτό το εγχείρημα, πρόκειται για την πρώτη φορά που οι δύο ισχυροί παίκτες της ελληνικής πολιτικής σκηνής θα βρεθούν δίπλα-δίπλα να πολεμούν, διακρίνοντας σ’ αυτήν την συγκυρία μια νότα αισιοδοξίας. Να πολεμούν όχι με κάποιον αντίπαλο, αλλά με τον ίδιο τους τον εαυτό, αφού ο το αντικείμενο της μάχης που καλούνται να δώσουν είναι το προϊόν των δικών τους μειοδοτικών πολιτικών.

Όπως και να ‘χει, ο πολιτικός χάρτης αλλάζει. Στην αυριανή βουλή κυβέρνηση θα είναι ο δικομματισμός, αξιωματική αντιπολίτευση το ΚΚΕ, και ελάσσων αντιπολίτευση ο ΣΥΡΙΖΑ με την Δημοκρατική Συμμαχία, την Δημοκρατική Αριστερά και τον ΛΑ.Ο.Σ. Ωστόσο, μη αποδεχόμενος τα «τιμητικά πόστα» που του προσεφέρθησαν, ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. Γιώργος Καρατζαφέρης αναλαμβάνει άλλον έναν άτυπο αλλά πιο πολύτιμο από ποτέ ρόλο: Είναι αυτός στον οποίον τάχτηκε τα τελευταία χρόνια, από το 2007 που το κόμμα του εισήλθε για πρώτη φορά στην βουλή. Είναι ο ρόλος της εθνικής αντιπολιτεύσεως.

Γιατί είναι δεδομένο ότι η αριστερά με μπροστάρη το ΚΚΕ θα συνεχίσει με ακόμη μεγαλύτερη μανία να επενδύει στο χάος και να αποδομεί την κοινωνία. Από κοντά ο ΣΥΡΙΖΑ θα διαγκωνισθεί με τον Περισσό για την είσπραξη της αντιμνημονιακής παρακαταθήκης, ενώ τα κόμματα του κ. Κουβέλη και της κας Μπακογιάννη θα μπορέσουν πια με μεγαλύτερη άνεση να δείξουν το πραγματικό νεοταξικό τους πρόσωπο.

Η ισχυρή κυβερνητική πλειοψηφία θα στερήσει από τα δύο μεγάλα κόμματα την συσπείρωση που επετύγχαναν με τους εσωκομματικούς εκβιασμούς και τις κομματικές πειθαρχίες και σε κοινοβουλευτικό επίπεδο οι ισορροπίες θα είναι εξαιρετικά ρευστές. Ρευστές σε τέτοιο βαθμό, που δεν αποκλείεται σε σύντομο χρονικό διάστημα να δούμε την αξιωματική αντιπολίτευση να αλλάζει χέρια.

Η αποστολή του ΛΑ.Ο.Σ. είναι πολύ δύσκολη, καθώς αφενός θα πρέπει να καταδείξει τις αδυναμίες της δικομματικής πανστρατιάς και συγχρόνως να υπερασπισθεί την κοινωνική ισορροπία και το εθνικό συμφέρον έναντι του καταστροφικού ρόλου της αριστεράς. Αν τα καταφέρει, η κυβέρνηση αυτή θα αποτελέσει τον επιθανάτιο ρόγχο του μεταπολιτευτικού τέρατος, ενώ η αριστερά θα συρρικνωθεί στο περιθώριο. Μόνον έτσι θα σημάνει επιτέλους μια νέα εποχή, η εποχή της Νέας Ελληνικής Πολιτείας.